سيد اوصيا و پس از پيامبر ( ص ) ، برترين بشر هستى ، اسدالله الغالب ، على بن ابىطالب ( ع ) بود . آرى ! فاطمه بنت اسد كه هم‌اكنون مزار وى در كنار نوه‌هاى مهربان و دلبندش و حجت‌هاى باهرهء خداوندى ، يعنى امام مجتبى ، امام سجاد ، امام باقر و امام صادق ( عليهم السلام ) ، چشم و دل هر ارادتمند اهل‌بيت ( عليهم السلام ) را در بقيع به خود جلب مىكند . وى از مؤمنان اوليه و مهاجرين والامقامى بود كه همراه با شوهرش در حالى از دنيا رفتند كه رضايت حق تعالى با آنها بود و پيامبر رحمت ( ص ) ، با چشمان اشكبار ، ايشان را به عالم عُلْوى و دار بقا مشايعت نمود . به حقيقت ، « طُوبى لَهُما وَ حُسنُ مَآبٍ » . ما در اين نوشتار ، به عنوان عرض ادب به ساحت اين مادر و همسر شايسته ، چند سطرى را از روى وظيفه ، تقديم مىكنيم ؛ هرچند كه به حقيقت و از اعماق وجودمان معترفيم كه اين تنها قطره‌اى از چشمهء رحمت وجودى اين بانوى مطهره است . به آن اميد كه اين كلمات ، درسى براى زندگىمان باشد ، ان‌شاءالله .